شبی مست می گذشتم از در ویرانه ای

بر سیاهی چشمم خیره شد برق خانه ای

نرم نرمک پیش رفتم تا کنار پنجره تا دیدم صحنه ویرانه ای

مردکی کور و فلج اندر گئشه ای

مادری مات و مبهوت همچون پروانه ای

پسرک میزند از سوز و سرما دندان بر لب

دخترک مشغول عیش و خویش با بیگانه ای

.....از آن پس سوگند خوردم تا که مست نروم سوی خانه ای

....تا نبینم دختری عصمت فروشد بهر نان خانه ای