در میان ازدحام این شهر شلوغ..

و در زیر بارش تگرگ تنهایی،در کنار دوستانی غریب و دور، 

                                                                         بی تو تنها مانده ام..

و در این بن بست تاریک وهم خیال، غروب را به تماشا نشسته ام..

من عاشق شبهای مهتابیم..

و غروب سرخ را در سرآغاز تمام زیباییها نشانده ام...

و بیرق سرخ تنهایی را بر بلندترین قله ی غروب به اهتراز درآورده ام..

و ای آشنای همیشه ی من،بی تو،  دیگر سرخی غروب هم رنگی ندارد!

و شبهای مهتابی را خفاشها به اسارت در آورده اند..

باغچه ی کوچک خانه ی دل من...

به زیر گامهای بی رحم جنون ،مظلومانه جان داده است..

میخواهم درباره ی تو ....

درباره ی مهربانترین مخلوق خدا به اندازه ی تمام تنهایی هام...

میخواهم ...

میخواهم تورو در سراسر آغاز زیباییها نشانم..

میخواهم تو با دستان سخاوتمندت...

بیرق تنهایی مرا از بلندترین قله ی غروب یه زیر درآوری...

میخواهم...

       غروب غمت را به هر بهایی خریدارم