کیست که بتواند آتش بر کف نهد و با یاد کوهای پر برف

قفقاز خود را سرگرم کند، يا تيغ تيز گرسنگي را با ياد

سفره هاي رنگارنگ كند، كند...

يا برهنه، در برف دي ماه فرو غلتد و به آفتاب تموز بيانديشد؟!

       نه،

          هيچ كس چنين خطري را به چنان خاطره اي تاب بياورد

           ازآن كه

                    خيال خوبيها

                       درمان بدي ها نيست

                        بلكه صد چندان بر زشتي آنها مي افزايد...