من دریاییم ولی آرزوی ساحل ندارم

                   کاش نمی گذاشتند آیینه روبه روی تو

وقتی نرگس مرد

گلهاي باغ همه ماتم گرفتند و از جويبار مي خواستند براي گريستن : به آنها چند

قطره آب قرض دهد.

جويبار آهي كشيد و گفت:

آنقدر نرگس را دوست مي داشتم كه اگر تمام آبهاي من به اشك تبديل شود و آنها

را بر مرگ نرگس بريزم باز هم كم است.

گل ها گفتند: راست مي گويي؛چگونه ممكن است با اين همه زيبايي نرگس را كسي

دوست نداشته باشد.

جويبار پرسيد مگر نرگس زيبا بود؟

گل ها گفتند: نرگس غالبا خم ميشد و صورت زيباي خود را در آب شفاف تو مي ديد.

پس تو بايد بهتر از هر كس؛ بداني كه نرگس چقدر زيبا بود.

جويبار گفت: من نرگس را براي اين دوست  مي داشتم كه وقتي خم مي شد و به من نگاه

مي كرد من مي توانستم زيبايي خود را در چشماي او تماشا كنم....

پرنده ها وقتي به ما آدمها نگاه مي كنند

به چي مي انديشند؟