احساسم باز می دارد؟ ای انکه مرا از همه چیز بریده ای و به خود

دوخته ای ،مدتی است که دیگر نگاهت ان نگاه اشیانه نیست،ولی

بی انکه بر زمین نرم وجودم جای پایی از خود بر جای نگذاشته

باشی ترکم کرده ای؟    اه که این تنها منم که خود به خود، همیشه

تو رو بر صفحه ی وجود رنگ و نقش داده ام بی انکه  تو دستی

بر ان کشیده باشی! در هزار رشته ی عشق ،مرا وا می دارد به

اینکه خشم فرو خورده ام را تحمل کنم و ابراز نکنم.وقتی دلم

گواهی می دهد به امدن تو، مرغ اشتیاقم بی صبرانه بال می زند

و می خواهم سرا پا چشم شوم تا تو را ببینم، ببینم که بجای خشم،

نگاهت به مهر نشسته و به رویم می خندد،

اه خداوند ایا بار دیگر من او را خواهم دید!....

من دیگر هیچ اعتمادی به هیچ سلامی نخواهم داشت؟