آن روزها که من و تو دست در دست هم از چهار راه سادگی می گذشتیم

و به کوچه رویا می رفتیم. و من برگ سبز  نوازش را به تو نشان دادم

اما دیشب من از خیال شلوغ خاطره ها گذشتم و به کوچه رویا پیچیدم،

افسوس برگ سبز نوازش دیگر زرد شده بود و جوی مهربانی از خنده هایت

خالی بود.سعی کردم با هر قطره ی اشکم خنده هایت را به جوی باز گردانم

اما کوچه رویایی ما چقدر غمگین بود.

امروز به نزد تو امده ام تا باز دست در دست هم به کوچه رویا برویم و

شعر همیشگی مون را با هم زمزمه کنیم:

دل تمنا می کند تا من سازم خانه ای

           عاشقان کی خانه دارند،دل عجب دیوانه ای