وقتی می خندی تمام غمهای عالم محو می شود، نابود می شوند و بر باد می روند.

دستهای تو نرم نیستند، سفید هم نیستند؛ اما مهربانند و دوست داشتنی و چه زیبا

مهربانی دستهای تو، که موهای بلند منو هر صبح نوازش می دهی.هر صبحی که

موهایم را شانه می کنم و تو انرا دست میزنی، هر صبحی که سلام می کنم و تو جوابم

را می گویی،هر صبحی که با خداحافظی از خانه بیرون میروم و تو با"به سلامتت"

گفتنت راهی ام می کنی،امیدی با تمام وسعتش در دلم خانه میکند و اطمینان از اینکه

بعد از خدا پشتوانه ای به نام مادر دارم، آرامش بخش روح سرکشم میشود.وقتی

که نیستی خانه بوی غربت میدهد.بوی تنهایی،بوی غم.وقتی که چشمات در اشک

غوطه می خورند،دلم میلرزد و غم با تمام وسعتش قلبم را می فشرد.دل تو شیشه ای

 است با تلنگری می شکند. کاش می تونستم جلوی تمام د لهای شیشه ای حریمی

بگذارم،مبادا نامحرمی وارد شود.مبادا بشکند.دل تو جای خوبیهاست

      راستی مادر!کوله بار خوبیهایت را کجا برده ای؟

کمال تشکر را داریم و امیدواریم که تونسته باشیم با متنها و سوالهای خودمون کمکی در

زندگیتان کرده باشیم و از انتقادات وپیشنهادهای شما هم استقبال می کنیم و در ادامه بتونیم

مطالب قشنگتری را در این وبلاگ براتون بنویسیم

 با تشکر مدیریت وبلاگ (هادی و سمانه)

من تمام هستیم را در نبرد با سرنوشت در تهاجم با زمان، اتش زدم و کشتم.

من بهار عشق را دیدم ولی باور نکردم یک کلام در جزوه هایم هیچ ننوشتم.

من زمقصدها ،پی مقصودهای پوچ افتادم تا تمام خوبها رفتند و خوبی مان دریادم،

من به عشق منتظر بودن همه صبر و قرارم رفت.

                                                             بهارم رفت،

                                                             عشقم مرد،

                                                            یارم رفت

                                                     رفت رفت رفت...........

اونی که از جنس منه  دوسم  داره  یا نداره؟

                                                    عاشقه   و   بی قراره یا  که داره کم میاره؟

مثل منه   رنگ منه    همدم   دل سنگ   منه

                                                   دور  میشه  از  پیش منو قلب منو خط میزنه

کاش که  بگه  بودن  من فرقی داره یا نداره

                                                  معنی   حرفاش  چیه و برای  کی  بی قراره؟

تواین غروب لحظه ها دارم به پایون میرسم

                                                اون با بهارجون میگیره من به زمستون میرسم

کاش  روی  احساس دلش  رنگ تمنا بگیرم

                                                میون    قلب   آهنیش    آروم   بشه    جا  بگیرم

یا که فراموش بشم و ساده بگه از تو سیرم

                                                 منم  برم  با   یاد  اون  یه  گوشه   تنها   بمیرم

                                                                            (شاد باشید           سمانه)

نازنین!غروب آفتاب پایان آرزوست.

کاین چنین غروب بغض الوده به طبیعت، نگاه میکند

عصرها که پهلوی اسمان سرخ می شود

                              عاشقان جهان در حسرت دیدار تو

                         به هستی خویش 

                                                 کبریت میکشد...........

            که بتونی باهاش زندگی کنی

به دنبال کسی باش

         که نتونه بدون تو زندگی کنه

ولی آخر کلاسیها لواشک بین هم تقسیم می کردند و آن یک گوشه ای دیگر

جوانان را ورق میزد.

دلم می سوخت بر حالش که بیخود های و هوی میکرد و با ان شور بی پایان

تساویهای جبری را نشان میداد. بر روی تخته کز ظلمت چون قلب و چهره ی

زندانیان تاریک بود، تساوی را چنین نوشت:

                                        یک با یک برابر است

یکی از دانش آموزان زجابرخاست،همیشه یکنفر ما باید بپا خیزد

به ارامی سخن سر داد.اگر یک فرد ِ انسان واحد یک بود، باز یک با یک برابر بود؟

سکوت موحشی بود و سوالی سخت! 

معلم ندا در داد:   اری ! ! برابر بود!

یک اگر با یک برابر بود،

آنکه زور و زر به دامن داشت بالا بود، و انکه دستی فاقد سر داشت پایین بود؟

یک اگر با یک برابر بود

،آن سیه چهره که مینالید پایین بود و آنکه صورتی چون قرص مه داشت بالا بود؟

یک اگر با یک برابر بود،

پس چه کسی دیوار چین را بنا میکرد؟

یک اگر با یک برابر بود،

پس چه کسی ازادگان را در قفس میکرد؟

معلم ناله سر داد:

بچه ها در جزوه های خویش بنویسید:

                  یک با یک برابر نیست

                                     غربت نگاه تو  با نگاهم اشناست

پلک می زنم ولی چشمهای عاشقت

                                 یک طلوع غمگین زیک غروب غم فضاست

نیمی از نگاه ما پشت سر مچاله می شود

                                نیم دیگرش هنوز روبروی جاده هاست

راه میروی دلم پاره پاره میشود

                           با تو انتظار من انتظار پابرجاست

مشق میکنی چرا عشق واژه تو نیست

                         کاغذ و قلم بیاد مشقهای ما سیاه هست

بارها دل مرا خرد و شیشه کرده ای

                          ناخدای شعر من این خدا همان خداست!